شعر تازه از عزیزه جان عنایت
زمستان و غریبا ن
بـــاز آمــده انــدوه زمـستــان غــــریـبــان
گــریــد, دلـم ازحـــال پــریشان غــریـبـان
یکـد م نشـود دل بــه بــرم را حت و آرام
از حالت و از سفره ی بـی نان غریبـــا ن
چون بید بلرزند ز خنک شام و سحرگــه
اطفال بــرهنــه تـن و حیــر ان غــریبـــان
بی جامه و پاپــوش و گـرسنـه نشـود گـرم
از شــدت ســرمـاه تــن لــرزان غــریـبــان
امراض بــود حاصل هر یک ز ضعیفــی
کسی نیست بجــویــد رهء درمـان غریبا ن
گه خیمه ی ژولیده و گه دشــت پناه اســت
بر کودک و بیما رو به پیــــران غر بیــا ن
هـرروز,رود مـرد غـــریــب از پـی کـاری
نالان بـه صفء تــوده ی میــدان غــریبــان
بــا د ســـت تهــی و دل نـــا شــاد بگـــرد د
هر شام به کـلبه چــو هـزاران غـــریبــــا ن
حــاصــل نکنـــد مبـلغی, از بهـر دو نــا نی
در پنجه ی فقــر است گــریبــان غـر یبـــان
گم گشته و نالان, به صـد کشور غــیـر, انــد
انــدر پــی روزی, چــه جــوانـان غــریــبان
گــر تــو پــــد ر معنــوئی مـلـت خــو یشــی
از یــاد مبـــر, دیــده ی گــریـــان غریبا ن
انــدیـشه ی آسـایش ملـــت و گــرت اســت
بشتــاب بکن خدمت و پـــرسان غـــریبــا ن
ای کاش ز غمخواری و فــرمــان تـو گـــردد
وآن نــرخ و نـــوای وطــن ارزان غـــریبــان
گر نــام نکــــو خواهــی و معمــوری کشـــور
آبـــاد بکــن خــانــه ی و یــــران غــریـبـــا ن
دل هــرد م ( عزیزه ) بــه تـنــم زار بـنـا لــد
از غــصـه و از اشک بــه دامان غـــریبــا ن
7/12/2010
هالنــد