درد دل : شعر از بسمل بادغیسی

                                                          درد دل                                

                             ایخدایا تا بکی این رنـــــج و اوقــات تلــــــــــخ

                             دل شکسته سربزانو دست ما زیـــــــر زنــــــخ

                            

                             تابع اهــــل اکـــابر خـــوار وبیقــــدر وحقیـــر

                             پیش پـای شـان نمـــودن خویـــشــرا پـهن پچخ

              

                             از تکبرامــــر ناجــــا ســـازد امـــا بــعد ازان

                             دیـــدهء خــود را نماید ســــوی مـــا ازقهررخ

        

                             همچو زلو خــون ما را خورده شخص محتکر

                             از فراق نـــان گنـــدم گـردن مـــــا مثـــل نــخ

 

                             چرب و گرمست سفره و تندور هرسرمایه دار

                             دیـــگدان مردمان بــی بضاعت هســت یــــــخ

 

                             قصرهای شان کشیده سر باوج آســــــــــمـــان

                             کلبــهء ویرانـــهء بی فرش مایــان پست وپـــخ

 

                           بندهء هر بنده بـــــودن  ســـخت باشـــد ایخـــدا

                           تـــابکی بــــــاید اســـیرپنجـــهء خامــــان کــخ

 

                           بی دوا و ناتــوان وخســـــته و زار وذلیــــــل

                            چشم گریان قلب بریان روی ما زرد همچو مخ

 

                             کاروان رفت وزمان گشت وجهان شــــکل دگر

                           اوفتاده در ره مـــا خار وسنگ وسیــــخ وزخ

 

                            کور گردد دیـــدهء بدبین مسکیـــــن وفقــــــیر

                            دور بادا از ره شان تـــــا ابـــد کوخ و کلــخ

 

                            تحفـهء بســـمل بـود چند نکتــه شعردلخراش

                            ارمغـــان مـــور بیچاره بـــــود پــــــای ملخ

                                                                                 ۹ ثور ۱۳۵۹

شعر از : عبدالعزیز ((نازک))

 

 

قطعه شعر ازمرحوم عبدالعزیز نازک

 

شوخ طناز من از عشـــق تو بیمار شدم        از غــــم دوری تو دیــــــدهء خونبــــارشـدم

دمبدم غرق بخونست تـــن خستهء مـــن        تا که برحلقهء زلـــــــــف تو گرفـتار شــدم

چشم پرفتنهء تو عـــقل خرد داده ببـــاد         بیدل وبی ســـــــــروپا جـانـب بـــازار شدم

دیده ام عکس لب لعـــل تو درساغرمی         مسـت سرگرم هوای لــــــــب میخوار شدم

سالها رنج کشــــیدم نرسیدم بــــــمــراد         خوار برچـشم رقیبان ستــــــــمگار شــــدم

خوبرویان جهـــان را نبود عــهد و وفا         من بـخاک کف پـای سگ تو زار شــــــــدم

بامید قد دلــــجوی تو ای ســــرو روان         من فاختــه وار بصـــد نــاله نگون سارشدم

جرم تقصیر وجنــــایات دیگرنیست مرا        بی سبب با ســتم و جــــــــور سزاوار شدم

ساز قتلم که شـوم از غم و اندو خلاص        هردوچــشم تو گواهـــــــست که اقرار شدم

خاطر طبع تو نــــازک بود ای یار عزیز

سیلی تجربه  خوردم بخود هشیارشدم