قطعه شعر از آقای محوی
قطعه شعر از شيخ مولانا سيد نعمت الله ((محوي))
شدم سرگشته وحيران زعـشق روي درويشان چومجنونم پريشان ازغم گيــــــسوي درويشان
گهي چون ابرميگريم گهي چون برق ميخندم بهرجا منكه دلرا بســـــــته ام برموي درويشان
جهان ازمشرق ومغرب زبغـداد وهـــري تاري همه پرشــــــــــعله گرديده زنور روي درويشان
شده مشك وخطا وچين كساد وبي عياروسست گرفته ازثري تابرثريــــــــــــــــا بوي درويشان
تمام اختران گردان مه وخورشـــيد سرگردان زذره ذره عالم به جــــــــــــــــستجوي درويشان
جنيدوشبلي وذولنون ثــنا وحـــــــمد ميگفتند فدا باد اين دل وجان ها بخلق وخوي درويشان
ماييك را خجل سازد به ســــقف گنــبد خضرا اگرنازوكرشــــــــــــــــمه برزند ابروي درويشان
چه حدوزهره شيــطان راقدم درپيش بگذارد بود دوزخ گريزان هرنفـــــس ازهوي درويشان
الا اي محوي مســـكين غبارگرد درويشي
بديده توتيا كن باش اندركــوي درويشان
************************************************************
چنان زيروزبرگشتم من ازغوغاي درويشـــان نديدم دردو عالم من نـــشان پاي درويــــشان
زحيرت خرقه بدريدم بخود آشـــــفته شوريدم به هامون سرنهادم جانب صحراي درويشان
دويدم درميان باديه چــــــــــــــندان توانــستم نديدم يك نشـان ازمنـــــزل وماواي درويشان
چنان حيرت فروبگرفت افتــــــــــادم زپا آخر بخود تا درآيد نايم من ازسوداي درويــــشان
توتا كي ميزني محوي سخن ازقرب وازبعدش
كنون زورق فكن درحـــــيطه درياي درويشان