روز مادر مبارکبــــــــــــــــــــــــــــــــــاد!

                                                         

                                                                بنام خداوند متعال

وبلاگ رهروان حنظله بادغیسی ۲۴ جوزا " خجسته روز مادر را به تمام مادران جهان بخصوص مادران رنجدیده افغانستان از صمیم قلب تبریک و تهنیت عرض میدارد.

 

                                    ** بستر قــــو**

 

                     

                        یک شبی تار مادری بـا خـــــو د

                        گفت از چه دلم هراسـان اســـت؟

 

                        یا که تــــــرسم ز گام اهر یمــــن

                        یا که امشب صدای باران اســـت

 

                        شهر خفته به کام ظلمت شـــــــب

                        زوزهء باد و وهم طو فا ن اســت

 

                        کودکم از صدای وحــــشت بــــاد

                        خواب آلوده و هراســـان اســــت

 

                        گفتمش دور کن هراس و ببنــــــد

                        دیده ات را که شـب به پایان است

 

                        شکر ایزد که خفــته یی به بــــرم

                        وای برآن کودکی که نالان اســت

 

                        داده از کف عزیز ما درخویــــش

                        دل پر خون و زار و حیران است

 

                        باز با خود بگفت و زار گریســت

                        که مراازچه لرزه درجان اســـت؟

 

                        مگر افـــتاده کس بـــدامی غمــی؟

                        یا که بی سر پنا هی نالان اســــت

 

                        آن که خفته میان بستـــــــر قـــــــو

                         بی خبر از غم غریـــــبان اســـت

 

                        ای فلک چیست رمز دهر کهـــن؟

                        که یکی شـــاد و دیگرحیران است

                       

عزیزه عنایت

2/10/2007  هالند

 

                        مـــــــــــــــا در

 

 

                               ســـــرم بــــادا فــــــدایــــت مـــــــادر مــن

                               زنــــــم بــوســـه بپــایــــت مــــــــادر مــن

 

                                         بســـی خــــواری بــــــرایــــم تـــو کشیــــدی

                                         مــــرابـــا مهــــــــرو نـــــازت پـــــروریـــدی

 

                               بـه شبهـــا داستـــــانهــا گفتـــی مـــرا تــو

                               بـه شهـــر قصـــه ها بـــــردی  مـــرا تـــو

 

                                           طـــــریــق رفـتـــــنـم بـنـــــــمودۀ ای تـــــــو

                                           سخــــن گفتـــن بمــن آ مــــوختــۀ ای تـــــــو

 

                               ز سینـــــه بــــرکشیــــــدم مـــن اگـــــر آه

                               ببـــــا لینــم نشستــــــی تـــا سحـــــر گــاه

       

                                           مـــــــرا ســــــوی خــــــــــدا ره نمــــــــودی

                                           در حـــــق را بــــــرویـــــم تــو گشــــــــودی

 

                               بخــــوب و زشت کــــــــردی آشنـــــــایـــم

                               یقیـــــن لطف خــــدا بـــــودی بـــــــرایــــم

 

                                           تـــرا مــــادر مثـــــا ل بنــــــــده بـــــــاشـــــم

                                           دُعــــا گـــو تــــوام تـا زنـــــــده بـــــــاشـــــم

 

                               بــــه رنـــــج و بـــــــه آزار و بـــــــــدردم

                               شـــوی غمگیـــن کنــــی غصــه دمــــــادم

 

                                          بـــه نیــکی نــام مــن گـــــر میشـــــود یـــــاد

                                          تــــو میـــگردی بـــه ســـــان غُنچـــه دلشــاد

 

                               نخــواهــم چیـــــزی دیــگـــر از خــــدا یت

                               بجـــــــز عمــــــــر درازی از بــــــرایــــت

 

                                           همیشـــــــه روزگـــــار خـــــوش ببینـــــــــی

                                           بـــــدُ نیــــا درد و رنـــــج و غــم نبینـــــــــی

 

                               وفـــــادار تــــوام تـــــا زنــــــده هستـــــم

                               نکـــردم خـــد متت شــرمنـــــده هستـــــم

 

                                          ببخشــــــــای بـــــر مـــــن «زریر» تــــــوام

                                          کـــه مـــــن پــــــروردۀ ای شیــــــر تــــــوام

 

                                   شـــــوم مـــــادر فــــــــدای خـــاک پـــایت

                                   فـــدای هــــر دو چشـم ســــرمـــه ســایت

 

                                                        حفیظ اللــه «زریر»

                                                   فـرانســه شهـر ستراسبورگ

 

 

فاجعه خشک سالی

               بسمه  تعالی

                     فا جعـــهء خشــکسا لـــی                              

        ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

بادغیس که یکی از ولایات دور افتاده کشور است ساحهء وسیــع آنرا مزارع, لـــلمی تشکیل داده  که از همین جهت اکثر مردم آن زارع ودهقــــــــان پیـــشـــه انــــد. در زمستان گذشته برف هــــای سنــگیــن که حــدودآ یکی دو  ماه را در برگـــرفت مشـکلات  عمــدهء را برای همه مــردم افغانــســـتــان بخصـــوص بادغیســـی ها بوجود آورد که از اثر آن تعدادی از مـــردم فـــقـــیر ما دراثر سر مای شدید وبرفباری های متواتر جانهای شیرین  خویــــش را  از دســـت داده و همـچنان  مال ومواشی آنان نیز از بین رفت.

با آمدن بهارو آب شدن بــرفــهـــــا و گذشت ســـرمای شـــدیـــدو بی سابقه " مردم ،  نبـــاتــات و حیـــوانات انتظار باران( رحـمت )را داشتند که متاسفــانه باوجود باریدن برفهای یاد شده باران کافی بوقت آننبارید که کشت زار ها ، نباتات ومـــزارع ناشــی از عـدم بارندگی به موقع در زیر خاک باقی مانده و وضیعت حیوانات از شروع سال طوری است که گویا به ســـوگ نشته اند. در اوایل بهار که چند مرتبه باران بارید ، در نتیجه کشت زار ها بخصوص گندم ،جــو ، کرابیه و امثال آنها سر از زمین بیرون کرده و زمین با پوشیدن لباس سبز بهاری  جلوهء خاصی داشت .سبزه زار های زیبا همه جا را سرسبز نموده وطبیعت گوارای را بوجودآورده بود. بدبختانه به محض توقــــف و عدم باران بعداز آن زمان در قدم نخست رنگ سبز تپه ها ودشت ودمن به رنگ زرد تبدیل شده و نباتات که تازه بر آمده بودند در هوای آفتابی گرم سوختند. گندم وبعضی کشت های دیگر یادشده با باران های که صورت گرفته بود تا قسمتی رشد کردند ولی در نیم راه آفت نباتی( ملخ ) بجان شان رسید و همه را از بین برد.

از تلویزیون ها ورســانه های دیگر اخبار مختلف ولایات نزدیک پایتخت یاولایات بزرگ دیگرپخش و تحت پوشش قرار داده میشوند در حالیکه وظیفه رسانه ها کار بس خطیر و مقدس میباشد که ایشان باید طور منصفانه وظایف خویش را به پیش برده و کوشش کنند تا درد وفریاد دور دست ترین  ها را نیزبعضــــا اطلاع و بازتاب دهند. چه در آن مناطقیکه ایشان از آن یک گزارش نمونهء را از یک فامیل تهیه میکنند که گویا فقر وتنگ دستی این فامیل را مجبور به فروختن عزیزانش نموده  است و صدهامسایل دیگر.  ولی در ولایات دور افتاده ء مثل بادغیس  که اکثرآ فامیل ها دچار فقـــر، تنـــگ دســتی وبیکاری اند خبری جز از اخبار رسانه های محتــــرم نیســــت. وضـــع و حالت اقتصادی ناگواری که فعلآ درین  ولایت حکفرماست، به بیکار ی مردم  افــزوزده کشت زارها از بین رفته و جاده فقر و تنگ دستی فراخ تر میشود. در صـــــــــورتیــــکه دولــــت اقدام جدی تری را در  را ستای  کاریابی  مردم روی دست  نگیرد فا جعه ء خطـــــر نــــــــاک و تاثرکنندهء را به بار خواهد آورد . بااحترام

                                      عصمت الله ( مهربان )

                                                بادغیس

                                              1387/03/13

ناله بادغیسی (شعر از مرحوم حاجی بسم الله بسمل)

ناله بادغیسی

 

دیــــــدم یکـــــــــی بادغیـســــی قحطـــــــــــی زده را

بنشســـــتم بــا او کمـــــــــی زان صـــوب سخن رفت

ایـــــن گفت وفغان کرد وبســـــی زار بنـــــــــالـــیـــد

وزهر مــــژه اش گوئــی کــــه صـــد در عـــدن رفت

از فقد علوفــــه همــــه امـــــوال تلــــف شــــــــــــــد

انـــدر ســـر آذوقـــه همـــه بــــــاغ وچمــــــن رفــت

هـــم فـــرش واساس وهمـــه اســـــبــاب رهـــــایش

هم خانه وجـــــارفته وهــم دیـــگ ولـــگن رفـــــــت

درقیمــــــت نان جویــــــن ای یـــــــــار گرامــــــــی

نه کفش وکلاه رفتــــه کــه دستار و چپن رفــــــــت

بـــــا ما نــــــه پـــــدر مــــــانده ونــــه مادر واولاد

کوتـــاه سخن از خانه بــرون دختــــروزن رفـــــت

اینـــها همـــه وحشــی صفــت ازو هــم بـــرون شد

چون آهوی رم کـــرده تــوگوئی بـــــه ختـــن رفت

قومــــی که فتــــــادند زقحطــــــــــی بهــــــــلاکت

در گور ســـیه جملـــگی بــی غسل وکفـــن رفـت

نـه یار وغذا داشت ونـه غمخوار دوا بـــــــــــود

هر لحظه وطـــن گفتـــه وبــاحب وطــــن رفـــت

در بســـتر بیچـــاره کســــی جرعــــــهء آبــــــی

نگذاشت صد افسوس که هم تشنه دهـــن رفــــت

گفتم که از اول نـــه چنیــن بـــود چـــــــرا شــد

ازچنگ همـــه رشــتــه وتدبیـــر ورســن رفــت

ساکت شده هرسوی نظـــــــــر کرد هراســـــان

دستش باشارات خموشــــی ســوی من رفـــــت

                                              حاجی بسم الله (بسمل)