ای سرزمین مــــــــــهر چرا دلشکسته ای

در ماتم کـــــــــــــــدام عزیزت نشسته ای

ازخون درون سینه چو گل دسته بسته ای

از چنگ ظلم و تفرقه هرگز نرســــــــته ای

از زخم دشنه های زمان زار و خـــسته ای

                                                   ((ارفاق))

سه دهه جنگ و بدبختی در همه عرصه ها کشور عزیز ما را به بربادی و بدبختی کشانیده وازجانبی دیگـــــــــر خشک ســـالیهــــا ی  پیـــــا پی  در طـــی چنــد سا ل گـــذ شته نیــــز مـــردم  مـــارا  مستعــضف  و بـــــــه کشـــــــور هـــای همســـا یه  (  پا کســـــــان و ایـــــرا ن )جــــبراً به مهــــاجـــرت واداشــته کـه در دشـــت وصحـــرا و کمـــپ هــای مهـــا جــــر یـن در زیر خیمه ها بخاطر بدست آوردن نفقه ء فا میل زندگی را سپری مینمودند .ولی بعد از سقوط رژیم طالبان  تعداد از هموطنان مان با نــور امید را ه وطن را در پیش گرفتــــه دوباره به وطن بر گشتند که طی چند سالی  در مناطق خویش  تقریبا ً بی دغدغه  در کانون خانواده و با عاید کم به زندگی بخور و نمیر خویش ادامه می دادند ..   

اخیرا" به اثرجنگ و جدل ها و بی ثباتی که در ولسوالی مقر بادغیس رخ داده عده کثیری از مردم فقیر، مستضعف، بی سرپناه و متاثر, ازمحل جنگ  فرارو دوباره مهاجر شدند.که درین فصل زمستان در فضای سرد موسومی دسته دسته از مردم پابرهنه، اطفال بی سرپرست و جدا از والدین و زنان پیاده و وحشت زده از هراس بمباردمان و صدمات جنگ در قریه نزدیک شهر قلعه نو رسیدند. لیل نهم دلو ۱۳۸۷ که قهرزمستان است، شب سرد بارانی تاریک ، غرش وهیاهوی طیارات از یک طرف، وحشت ودهشت جنگ از طرف دیگر مردم بیجا شده را چنان سراسیمه ساخته بود که در سرکها پابرهنه و بدون البسه گرم گیچ و هراسان می گشتند، مردم قریه نزدیک شهر که خود نیز از مشکلات خشکسالی متاثر شده اند بر آن شدند تا به نحوی این مردم بیچاره را در خانه های خود جا دهند تا از سرمای شدید و بی سرپناهی تلف نگردند. زنان ، کهن سالان و اطفال که اشک در چشمان شان جاری بود، چگونگی مهاجرشدن شانرا از محل اصلی خود بیان داشته و اظهار میداشتند که عده دیگری از اطفال وزنان نیز در راه هستند تا خود را اینجا برسانند و ما از دولت میخواهیم تا برای ما کمک نماید تا حد اقل یک جای برای سرپناه داشته باشیم. مردم قریه ازینکه نمی توانستند همه مهاجرین را در یک محل جا دهند بنا" تقسیمات نموده و در هرخانه چند فامیل را جا دادند.

وضع مردم مهاجر که درشهرقلعه نو آمدند آشفته و اسفبار بوده در صورتیکه دولت وسازمانهای خیریه به کمک شان نرسند  مهاجرین بیجا شده  به امراض موسومی و ساری مبتلا گردیده که    عواقب وخیمی را در پی خواهد داشت .

لهذا تقاضای  اهالی قلعه نو از دولت و تجار ملی  اینست که  به کمک  این مهاجرین  بشتابند . چه  درغیر آن  از نداشتن سر پناه , البسه زمستانی و خوراکه  تلفات جانی رابه بارخواهد آورد.

    عمصت الله مهربان