| تبليغات | X |
پیری
رسید موســـــــم پیــری هزار بار افســـــوس گذشت فصــــل جوانی به روزگار افـسوس
خزان عـــــــمرزار ضــایع ســــــاخت مـــرا که یاد نیست زگل هــــای نوبهــار افـسوس
دو چــــــــشم روشن من پیــش پای افتاد است گرفته روشنـی چشـــم من غبــــار افسـوس
همیشه در هوا وهـــــــــوس مست جام دنیایی گذشت لـحظه ای از زنـدگی خمار افسوس
چه سود شکوه زجور زمان کنی ((محزون)) گدا وشاه نــــــماند به یک قرار افســـوس
گذر ایدوست زین دنیای پست وشــوق ازشـــــورش
طمــع هــرگز مکــن در وعـــدهء نزدیــک یادورش
جهان چون اژدهای آدمی خــــوار است ای غافـــل
مسلم هست انــدر بیوفــائی نـــام مشـــــــــــهورش
شهان وشهریاران زین خرابــــــــات آن چنان رفته
که کس هرگـز نمیدانـــــــد نشان از دخمه وگورش
کجا شد گنج وقصر وتخـت وتاج و بــارگاه شــــان
کجاشد آن همــه لشـــکر گشایان سلحشــــــــورش
کجا شد آنکه میلرزیــد شــیـر شــرزه از بیمـــــش
کجا شد آن تـــن چون پیل بـا نیـــــرو و بــازورش
کجا شد آنکه چون ســـیــل خروشـــان از نهیب او
گریزان بود صد لشکر زضرب تیغ وساطــــورش
کجا شد آن همه هستی وخودبینــی و کبـــرشــــان
که خشت وخاک ره گشته وتمام مغـــز مغرورش
فقیرانرا بچشـــم کم مبیـــن ای منــعم خـــود خواه
تواضع با چنین عزت سلیمان داشــــــت با مورش
من و تو با دوچشــم خود بگــور نیستی دیدیــــــم
که یکسـان گشت داخل عاقبت بــا دارو مزدورش
بخود نــــادیدن و بــا دیگران صد دیده بگشـــودن
شده بسمل بعصـــیان غـــرق با این بـاطن کورش
