سوانح مرحوم ابوبکر (محزون) یکتن از شعرای بادغیس !

مرحوم ابوبکر (محزون) ولد ذال بیک قوم سرخابی متولد قریه باغک مرکز قلعه نو ولایت بادغیس که در سال ۱۲۸۷ هجری شمسی تولد و حیات خود را فقیرانه باکمال صداقت و راستی بی آلایش در خدمت مردم مستضعف و محتاج خویش وقف کرده و همچنان به مردم دیارش عشق وعلاقه سرشار داشته که بطور همیش به غم وشادی شان شریک بوده در حل ورفع معضلات آنها سعی وتلاش بیدریغانه نموده است.

مرحوم (محزون) در سال ۱۳۲۴ هجری شمسی از طرف مردم قلعه نو در دوره بحیث رئیس بلدیه و در سنه ۱۳۳۷ هجری شمسی دو دوره بحیث وکیل شورای ملی از طرف مردم به وقت وزمان آن انتخاب گردیده است.

محزون در شعر وادب نیز دسترسی داشته و دراشعار خویش صادق را مورد احترام وظالمان را مورد سرزنش قرارداده و چهرهء شان را افشاء نموده است.

یک تعداد از اقارب نزدیکش به اثر تقاضاهای مکرر ارادتمدان ودوست دارانش بخصوص مردم شریف ولسوالی جوند تصمیم گرفتند که سروده و گفته های شان را جمع آوری وترتیب نموده و کتاب تحت نام (نوای بادغیس) بچاپ رساندند.  تا به دسترس دوستان و علاقمندانش قرار گرفته و از آن مستفید گردند. باالاخیره مرحوم ((محزون)) روز چهارشنبه مورخ ۲۶/۱۱/۱۳۶۲ بعمر  (۷۵) سالگی به زادگاهش (قلعه نو) چشم از جهان فانی فروبست وجان به جان آفرین تسلیم و جنازه اش در قریهء دهن قرقیطو گذر خلیفه بهرام علیه الرحمه بخاک سپرده شده است.

نمونه از سروده های مرحوم محزون از مجموعه شعر نوای بادغیس:

                                                                  ناله

از سوز عشــق ناله کشــــــید استخوان ما             کس را مبــادا که ز درد نهــان مـا

در بحر عــشق غوطه زدیم هرچه بـاد باد             غرقیم همچنان که نه بینند نشان مـا

هرکس نکرده نــوش می جام  عشـــق را              لذت ندیده در دو جهان برگمـان ما

ما سوختیم آتــش ما را کسی نـــــــــدیــد               بوی وفا بیرون شود از خاکدان ما

از من مپرس قصهء عمـرم چسان گذشت              ماندست ناتمــــــام مگر داستان ما

((محزون)) شدم به شادی دنیا مرا چه کار            الله مگر که جـلوه کند داستـــــــان

فرارسیدن ماه مبارک رمضان ماه رحمت،ماه برکت وماه مغفرت را بهــــمه هموطنان رنجدیده وملت مظلوم افغانستان خوش آمدید گفته از خداوند منان به حرمت این ماه مبارک آرزوی تأمین صلح وامنیت دروطن محبوب مان را دارم.

شب قـدراست وبـرات نوروضـــــــــیأ میبارد

وه!چه نوریست که ازعــــــــرش خدا میبارد

آمـــــــده ماه صیـــام، مـاه مبـــارک یـــاران

مغفـــرت بهـــــرما ازسـوی خـــدا میبــــارد

دل بمعــراج خــــــدا وقت سجود کردصعود

شــــررعشـــق به محـــراب دُعـــا میبـــارد

همه جاه صـدق وصـفا،مسند عــدلست بپــاه

صلح ودوستــی وعـــدالت زسمـــا میبـــارد

هــرکه راظلم بـود پیشـه ودستـــوروشعـــار

لعنت حـق بســــرش شــام وصـــبا میبــارد

دل عشاق زوصـال روخ جـــانـان سرمست

ابــــــرآبستن عشق است وسخـــا میبـــــارد

نا امید ازدرحق نیـســــت«زریر»گرچه زوی

همچو بـاران همه وقت سـهـووخطا میبــارد

حفیظ الله( زریـــــر) 30.08.08