بهــــــــــار

              مـرغ سحـرمژده داد،هیــن کـه بــهارآمـــده

                 بـلبـلی شیــــدای گل، روبـه چمنــزارآمــــده                                       

                                        عنبـرومشــکی هـــوا،زنـــده کنـــد مـــردگان

                                        بـرتــن مــرده عجـب،روح دگـــربــــارآمــــده

                 کـــرده ببرکوهســار،بخمل سبـزای نــــگار

                 بـــرلب هـرجویبـار،سبــــزه قطــــارآمـــده

                                        دشت زگل موج زنان،هست چــوبحــری کلان

                                        بر لب پستـه دهــــان،بوســه طلبــگار آمـــده

                 بـــارش ابـــربهـــار،زنـــده نمـودکـوهسـار

                 مست شــده رودبــار،ابری شرربـارآمــــده

                                        سبــزشـده مـرغـــزار،نعمــت فصــل بهــــــار                                    

                                        بـرسرهــرشاخســـار،غنچــه ســـوار آمـــــده

                 خرمــن گل درچمـن ،جـلوه کنـــد یــاسمــن

                 بــوی گل ونستــرن ،رونــق گلــزار آمـــده

                                        بــادسحــــرگاه وزیــد،شانــه بـزد زلف بیــــد

                                        خون برگ تاک دویـد،جــــوش انـــارآمــــــده

                 فصل گلستــان رسید ،مرغ غزلخوان رسیـد

                 رنگ ببوستان رسید ،سبزه بـرفتــارآمــــده 

                                        طبل سرورســرشــده،باغ به شـوروشـرشـده

                                        گـوش فلک کــرشــده،خیــل هــــــزارآمـــــده

                 رقص کنـان دختـران ،بــــــرلب آبــی روان

                 شــادی کنــداین وآن ،مشــرب یـــارآمـــده

                                        ابـــرزرافشــان شـده ،مـوج خـروشـــان شده

                                        عالـــم پیرجوان شده ،مــاه ده وچــــارآمـــده

                 جشـن شــگوفه بباغ ،سنجق سبـزی بــراغ

                 هرطرفست چلچراغ،عــرش بهـــار آمــــده

                                        گشته جوان طبع پیر،غره زنــدهمچـــوشیـــر

                                        وه کـه درین داروگیر ،بخت به کنـــارآمـــــده

                 جـــامــۀ نــورا ببـــر،کرده بخـودکـوه وجر

                 هرطرفی خوش نگر،فضل کــــردگارآمـــده        

                                        خاک شده چون عبیر ،مشک بـــدوشد خمیـر

                                        دردل صحرا«زریر»،لالـه بــــدیــدار آمـــــده

                                                               حفیظ الله «زریر»

                                                            ستراسبورگ ـ فرانسه

بنام خداوند متعال

امـــــــــــروز هشتم مارچ مصادف است به روز بین المللی زن ، بدین وســـیـله دست اندرکاران وبلاگ رهــــــــــــــروان حنــــظـــله بادغیسی   این خجسته مناست را حضور تمام خواهران ومادران بخصوص مادران و زنان رنجدیده  کشورعزیزما صمیمانه  تبریک عرض داشته و آرزومنـــــــــــــــــداند تا خشونت علیه زن در کشور از بین رفته و زندگی شان بهترشود.

دوقطعه شعر زیبا از شاعره توانا عزیزه (عنایت) تقدیم شما :

**روزبین المللی زنان **

زنان موجود زیبای زما ننـــــد

دوچشم روشن اهل جهاننـد

زنان شمع و چراغ خانه با شنـد

بدرد خانمان مرحم بپا شنـــــــد

بیا ای زن کنم وصف نیکو یت

جهان تاریک بی مهتاب رویت

تو ئی از آفرینش تـا به امــــــروز

گهی مادرگهی همراز دلســـوز

بدستت پروریدی   کو دکا نـی

که گردد هر یکی مردی زمانی

برایید با نون از بنــد عســـــرت

چرا دیگر پذیرید  یاْس و حسرت

زنی امروز  حسرت کی پذیــرد

چو مردان بهرء کاری سهم گیرد

خشأ تجلیل این روز خجستـــه

به گیتی شادی نسوان بگشته

چنیـــن روز گرامیــت  مبـــارک

سرور و شاد کا میــــت مبـارک

(عزیزه) گو ثنـای سال نسوان

با جمله بـا نوان نسل دو را ن

 ** بگــــریـــم **

از جور فلک نا له کنــــم زار بگیرم

فارغ نشود دل که  د وصد باربگیرم

خورشید:بــــرآردسراز خاور امیـــد

بی باور از این بخت نگونساربگریم

محــروم زآزادی و پا مال حقو قــــم

عسرت زده ام با دل افگار بگر یــم

پیش کی بـــرم شکــوهء بـیدادگریهــا

در دام غمی خانه و دیـوار بگر یـم

سخت است زمین وآسمان نیز بلنداست

باعجزودعاشب همه شب زاربگریـم

چون مرغ قفس خسته ام و میتپم اما

هـــرگاه وپگاه بـــادل بیدار بگــــریم

باآنکه منم  نیمهء از پیکـــر  هستـی

در پنجهء این دهر تبه کار بگـــریــم

تاچند (عزیزه) به غمی بانوای افغان

با سوزدل و دیده ء خونبار بگـر یـم

                                                مایل عشق

                    ای مه لقــــا و خوشگلم ،ازمـــن ببـــردی ایـن دلـــم

                         یا پس بــده بــرمن دلم ،یــا ره نمــــــا بـــرمشکـلــم

                                                   در پـای دل شــد سلسلــــه ،رفتـــــه زپیشــم قــافـلـــه

                                                   جان دربدن کرد غُلغُلــــه ، زنــــدان تن شــد منـــزلم

                         درارتقــــا واوج تــــو ، بــا بخت وطــالع زوج تــو

                         سرشارهمچون موج تو،خــاموش مـن چــون ساحلم

                                                   ای عشق بی فــرجام من ، یکــدم بـرآی بــربـــام من

                                                   روشن شود ایـن شام من ، وصلت شود گــــرحـاصلم

                         گرلطف وگراحسان کنی، یکشب مــرا مهمــان کنی

                         وآنگــه بمن پیمــان کنی، پیمـــان زتـــومــن سا ئلم

                                                 ای زنــدگی را نــوبهــار، گلهــا زحُسنت شــرمســـار

                                                   هستم زهجرت بیقــــرار، بــرعشق تــو من مــایلـــم

                         عا لم پرازغــوغــای تــو،درشهـــروده سودای تـــو

                         جــان میدهم درپـــای تـو،رنگین بخون چون بسملم

                                                   تاگشتی تو همکیش مـن، بخت جوان شد خویش من

                                                   گر میروی از پیش من ، انـــدرپیــت مــــن راحلــم

                                          رنگ زریروزعفران ، باشد نشان عاشقـان

                                          گـــویــد بتو راز نهــان، بشنو بُتا حرف دلم

                                                                      حفیظ الله «زریر»

                                                                     ستراسبورگ ـ ـ فرانســه

   عـــــــــــید آواره                                                                                                    

امشب هـمه جـــــاه غلغله و جشن عـــوام است              ماه رمضــان  رفته کنون عـید صـــیام است

غــرق  است بنور کوچــه   وبــازار تو گوئی                خورشید جـــهان سرزده از خــانه و بام است

گل صـحن چــمن رقص کـــــنان  جـلوه  نماید                 از مشک هـــوا ما همه را تازه مشام   است

در گشـت بــبـینم هــمه کــس مست و خرامان                 معشو قه ببربوسه به لب عیش  بکام  ا ست

دیــدم    یــکی  پــیری  پریــشان  بـه  کنـجی                 بیــگانه   مگرهست  که نـشنیده  پــیام است

گفتـــم که شب عـــید و تــرا گریـه چرا هست                 گفــتا    کــه  مـرا نـاله و افغــــان مدام است

آواره گی  از  ملــک و وطـن  قسمت مـن شد                 آ واره  چــه داند  که امشب  چه   شام  است

دیریـست که در دشـت وطــن ســـبزه نروئید                 خشکیده چمن میوه نپــخته است که خام است

در مجــلس یــاران دگر شمع و چــراغ نیست                نه نی بـنوا آیــد و نـــه شـــعر و کـــلام است

مایــم  همه غــرق عــزا جمـــله  درین   شهر               مـاتــمزده هســـتیم و بما عــید  حـــرام   است

آنکس که بجنگ شعله برافروخت درین ملک               مزد ور فر نگ بوده به انگلیس غــــلام است

گر قــوم خــطا رفــــته درین معا مـله مـــــایم               آندســتی که نـا کــرده  خطـــائی  کــدام  است؟

آ ئین مســــلمان   نـبود  جنــگ و  بــــغاوت                فرمـــان خــدا بر من و تو صـلح و سلام است

تامــین مـساوات و عـــدالت همـــه جاه ما را                هم مطلب و هم مقصد و هم راه و مـــرام است

تــا گفـــت بـمن  درد  دلــش  زار  بـــنا  لــید                چون طفلک  معصوم  یتیم  ما نده ز مــام  است

گفـــتم   که  بـــباغ آ و دمی  نیک  بیــــاسـا                  گفـــتا کـــه  نگر هر طرفش  حـــلقۀ  دام است

آزاده  « زریرم » بــمن  بـــاغ وطن  نیست                  بر قــُــــلۀ  آ زاد  مرا  جـــــای  و مــــقام است  

حفیظ الله زریر ستراسبورگ فرانسه

مراد از کلمه  باغ همین کشور های  خارج میبا شـــــد