** آهنگ زیبـــــا **
گــرامی شا عـــــره در ملــک غربــــــــت
تو مجــــــذوبم نمــــــود ی با محبـــــــــت
ســـرود تـــــو بود نــــغز و دل انگیـــــــــز
چو گـــو هــر مــــید رخشد, و دل آو یــــــز
ببا لنــــد نــــسل فــــردا چــــون بـنا مـــــت
گـــــرا می بـــــوده در میهـــــن مقا مـــــت
کلا مــــــــت از بـــــرای نســــــل فــــــردا
بــــــــود آهــــنــــــگ زیـــــــبــــا و دل آرا
حب میهـــن پــــرســتی ات به هـر جـــــــا
بــود و رد زبــــان, پـیــــــــر و بــــر نــــــا
تو هســـتی شــــا عــــر این ملــــک افغــا ن
نـــویـــــسی داســـــتان و شـــــعـــردو را ن
سیه کـــــاران و مــــــزدوران بــــه هر جا
کنند تضعیــــــــــف فر هنگ وطـــــــن را
ولی تو با تـــــلاش و زحــــــمت و کـــــــا ر
کنی کــــوتــــه تـــو دستی آن سیه کــــــــا ر
وطــــــن بــــا لـــد زنا م شا عـــــــرا نــــش
ز مو لا نـــــــا و فخــــــر جا و یـــــدا نـــش
خشـــا, فــــر هــنگیــــــا ن مـــلک افغــــــا ن
بکو شند بهر فرهنــــــگ از دل و جـــــــا ن
از عصمت الله مهربان
گاهی خـندان گاه گریانم کـــنی گاه آزاد گاه زندانم کنــــــی
گه برانی از درت چون ساحلی گه زروی لطف مهمانم کنی
گه زدشنامی بیمارت شــــــوم گه زنوش لب درمـــانم کنی
گه در آغوشم پیدا کی شـــوی گه در آغوشت پـــنهانم کنی
گه طبیب من سلامم میـــدهی گه زروی قــهر ویرانم کنی
گه زوصلت میکشم جام سرور گه زهجر خویش بریانم کنی
با رقیبانم نــــــشستی جان من آتش بر خرمن جـــــانم کنی
گرنسیم کوه تو بر مـــــن وزد سوسن وسیمین وریحانم کنی
گر نوای وصل تو آید بگوش بلبل این باغ و بوستــانم کنی
حیرت افزاگشته حسنت در جهان
زین سبب ای ماه، حیرانم کنی
14 سنبله 1386